You are currently browsing the monthly archive for سپتامبر 2008.

سیزده سال پیش , چنین روزهایی روزهای آشناییهایی بود که خیلی هایش تا همین روزها هم گره خورده است. نمیدانم چه بودیم و چه شد , ولی هنوز بعد از این همه سال همدیگر را خوب میفهمیم. سیزده سال پیش , همین وقت سال بود که جدی‌ترین دوران زندگیمان را شروع کردیم. هر چه شدیم , آغازش مال همان سالهاست. سال شروع دبیرستان. این که خودمان شدیم. یا شاید خود-‌ترمان شدیم.

دبیرستان که تمام شد, ما که  همه-مان برای زندگی در دنیای واقعی, برای دنیایی خارج از قلعه-ی کذاییمان خیز برداشته بودیم , با شتاب زیادی در دنیا پخش و گاهی گم شدیم. الان که از آن سالها آنقدر میگذرد, که حل شده ایم در همان دنیایی که برایش نقشه ها کشیده بودیم, انگار پیدا کردن همدیگر برایمان آسان‌تر شده است. به هر حال یا دست ما به دنیایی که دنبالش می دویدیم رسیده است, یا دست دنیا به ما. الان از آن روزها حرف زدن آسان‌تر است.

اینها همه مقدمه چینی-ای بود برای یک فراخوانِ حدس میزنم بیفایده. چندی پیش به مرهمت همین وبلاگستان خودمان یکی دیگر از آدمهای خاطراتِ من , آرام پایش را از دنیای مجازی گذاشت روی «اکنون»ِ زندگی. ما صدایش میکردیم مریم گلی. زمستان همان سیزده سال پیش مریم شعری گفت برای همان بچه هایی که جدیت ِزندگیشان را با هم شروع کرده بودند. شعر مریم را میگذارم اینجا. نمی دانم چقدر احتمال دارد از اهالی شعر ِاو  از اینجا عبور کنند. اما اگر گذارتان از این طرفها افتاد خبرش را بدهید.

آشنایی کوچک است

آن قدر کوچک که دستان من و تو پر از اوست.

دوستی کوچکتر است

دوستی یک لحظه خشم نرگس است.

دوستی زندگی با درد آزاده, سلام مرمر است.

دوستی چیزی نیست,

جز نگاه آفتاب

آن زمان که دو چشم شیشه ای در دست اوست.

دوستی لطف شراره است

لحظه ای که دفتر پاک چو قلب نازنین را پیش رویش میگذاری ,

او به جای پاکی دفتر, تکالیف تو را حس میکند.

دوستی لبخندهای کوچک مهرآفرین است.

دوستی آرامش سارا, جنب و جوش آن یکی ساراست.

دوستی احوال پرسیهای داغِ داغ شِیماست.

دوستی دست رشته بازی کردن

مهنوش و بنفشه است.

دوستی خرگوش فرناز است,

آنکه دوستش دارد و خواهد داشت.

دوستی ایرادهای شانی است,

از لباس و کیف و کفش و مقنعه.

دوستی دیدن خورشید است با عطیه.

دوستی بخشیدن آرامش نسبی

به چشمان بهاره است.

دوستی لحظه شماری پگاه است,

آن زمان که زنگ شیمی را به امید یکی دو شعر نو

در حضورت مثل یک لحظه کند.

دوستی معرکه گیریهای گرم نازنین است.

دوستی نشستن زهرا روی میز آخر است,

با تمام کوچکی.

دوستی درخواستهای ممتد گلاره است,

آن زمان که یک کتاب داستان ندارد.

دوستی پرسیدن شیمی به دست نسترن,

دوستی رفتارهای گرم و پرمهر نسیم است.

دوستی مریم گلی است.

۴.دی. ۷۴

 

پ.ن ١: آن زمان تقریبن ١۴ ساله بودیم. اول دبیرستان. ١/۵

پ.ن٢ : مریم شعری که من دارم و با خودم آورده-ام , دست خط خودت است. باور میکنی؟

 

Advertisements

١. از کامپیوترش صدای نامجو می آید. میگوید هیچ می دانی این دهه شصت مرا یاد پرسپولیس ساتراپی می اندازد ؟ میگویم هیچ می دانی هرمس هم چندی پیش همین را نوشته بود؟ میگوید پس واقعن همین است. میپرسد تو هم از این کیفهای چمدانی داشتی ؟ می پرسم از کودکیش, تعریف می کند, تعریف میکنم. کودکی‌ام می آید جلوی ذهنم. نزدیک دریچه های چشمم, کمی بالاتر, پخش میشود. فقط تیرگیهایش. جنگش. آژیر قرمز میپیچد در گوشم. «آب شور چشمم» سر میخورد روی گوشی تلفن. میبینم که پدرم مرا زیر بغل میگرفت و پله ها را جهش میکرد تا زیرزمین خانه, مادرم برادرم را. اینها را مدتها بود فراموش کرده بودم. سالها بود.

٢. من دلتنگ نیستم مکین. بقیه را نمیدانم. اینکه فکر میکنی تکه های تصاویر شادت را باید با توضیح نامه بنویسی, به خاطر دلِ تنگ آدمها…  اینجا هم می شود یک روزه رفت لب یک دریایی( تو فکر کن ونیز حتی), گاهی بدون سجل نشان دادن. این تکه توضیح های خوشحالیت آدم را خوشحال میکند, هرکه که باشد.  اینجا گاهی آدم بیشتر فکر میکند. بعد از لابه لای خاطراتش یک چیزهایی می آید بیرون که آنجا نمی آمد. مهلتش نبود یا هر چه بود, جایش نبود. حالا اگر شبی, نصفه شبی ( سلام آقای خرِِشهر قصه) یک چیزهایی را آدم می آید میریزد توی این صفحه , مال این است که یادش بماند , لابد!(سلام هرمس)

٣. برادر بیست و دو ساله ام دهه شصت را که گوش میدهد, با هر بیتش می خندد. که بود که برایش عجیب بود خنده-ی آدمها برای این قطعه-ی تصویر شده-ی سال به سالِ این سالها ؟ او نه گزارشِ هفتگی را به خاطر می آورد نه آهنگش را که آهنگِ پایان دنیا بود, نه کانالِ به جنگ رفته را.

۴. همیشه فکر می کردم زندگی از یک جایی به بعد باید شروع شود. همیشه نقطه شروعم را روی تقویم نشان میکردم تا چوب خط بزنم برسم به همان جایی که چیزی تمام میشود. تمام چوب خطها را فقط بودم که باشم. حالا نمی دانم چه شد که چوب خطها را عجالتن به سواری گرفته ام برای اینکه باشم که بقیه اش را هم باشم یا شاید از همان اولش را هم باشم. این است که با زندگی ِ رو به اتمامِ اینجا با هم سرگرمیم و نقشه هایم را برای زندگی جدید همان جا در اسلو جا گذاشته ام و  آمده ام.

۵. اینجا پاییز ندارد. یا حداقل امسال نداشت. این را از لباسهایم می فهمم. از کتها و ژاکتهایی که هیچ گاه پوشیده نشدند. اینجا تابستانش یک شبه در زمستانش شیرجه میزند. ولی همین که آسمان رنگ عوض میکند و صبح ها از ابر تاریکند و ظهرها آفتاب به بیحالیِ عصرهای دیروز است , تصویر روزها را یک شبه به هم میریزد. تصاویر که بهم میریزند , آدم جان میگیرد. یادش می افتد که روزها کلن با هم متفاوتند و یادش می افتد که چیزی وجود دارد که می گذرد, آدم هم میگذرد. اینجا پاییز که نداشته باشد , باز هم این موقع سال دوست داشتنی‌ترین موقع سال است.

۶. حکایتی است نوشتن ِشبها, گذاشتن خاطرات در  خاموشی ِ اتاق و فشار دادن دکمه پلِی اش. یک دلتنگی ِ اجباری است. حکایت همین تصاویر منفصل ِ متصل ِآقای نامجوست » روزی که حسرت واجب است بر تو» . صبح نه اثری از خاموشی ِ اتاق مانده است نه از حسرتهای واجب. فقط خالی شدنش می ماند و بس.

٧. کلن سلام آقای نامجو.

یادم می‌آید اولین صحنه ای که هنگام ورودم به وین دیدم یک خرگوش خاکستری بود که در سفیدی یکدست برفهای ٢٨ فوریه , روی باند فرودگاه میدوید. حالا اینکه دقیقن اولین چیزی که بعد از وارد شدن به اسلو دیده باشم، کمی اغراق است ولی از اولین صحنه هایی که دیدم یک روباه خاکستری/قهوه ای بود با دم بلند که عرض جاده را جلوی چشمهای متعجب من مثل برق رد کرد و بین بوته های کنار خیابان ناپدید شد. همان موقع فکر کردم مهاجرت همیشه چیزی دارد که غافلگیرت کند و این چیزها متناسب با ابعاد زندگی بزرگتر میشوند. فکر میکنم هنگام ورود به شهر بعدی با گوزن یا چیزی از این دست مواجه شوم.

من برای اولین بار با یک چمدان وارد خانه ام شدم. از قبل خودم را میدیدم که در ورودی خانه ایستاده ام, چمدانم را دو دستی جلوی زانوهایم نگه داشته ام و به خانه نگاه میکنم. اغلب در این تصویرهایم کلاهی با لبه های پهن و بارانی برتن داشتم. به هر حال واقعیت این بود که کفشهایم را تقریبن پرتاب کردم و در کل خانه دویدم و همه جا را سرک کشیدم و به سوالهای پی در پی ِ او که می پرسید :‌»خوبه؟» جواب میدادم » اوهوم» «آره» » عالیه» . و پیش خودم فکر میکردم اینجا بیش از آنچه من فکر میکردم با من آشناست. به هر حال اسلو به اندازه تفاوت همان روباه با آن دم جذابش با خرگوش ِتنهایی که در باند می دوید با وین متفاوت است. و انقدر مقایسه کردنی دارد که میتوانستم هر لحظه برای خودم روی کاناپه های چهارخانه مان بنشینم و به شمشادهای پشت پنجره خیره شوم و اختلافها را بشمارم و بشمارم و آخرش هم به هیچ جمع بندی ای نرسم.

وقتی برمیگشتم وین تا یکی دو ماه فرصت داشته باشم همه ی افکار و بار و بندیل و خاطراتم را بسته بندی کنم و برگردم سراغ سری دوم از زندگی ِجدید ِدیگری, به همین سرعت دلم برای درختهای بلند و جنگلهای کاج و سکوت اسلو تنگ شده بود. من فکر میکنم همه-ی اینها را بهانه میکنم که ننویسم هر چه که میگویم خیلی مهم نیست. مهم همه-ی دو-نفره هایی بود که در آن خانه باعث میشد هضم همه جدیدها را دوست داشته باشم و بروم زل بزنم به کوچه مان و بپرسم » دیگه روباه رد نمیشه ؟ «